Η δουλειά έγινε, η νίκη ήλθε, η κορυφή παρέμεινε κιτρινοπράσινη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Μετά από διακοπή τριών εβδομάδων και τη νίκη της άλλης «ενοίκου» του… ρετιρέ (ΑΕΛ) αυτό ήταν το πρώτιστο, ου μην και το μοναδικό, ζητούμενο για την ΑΕΚ.
Ο τερματισμός του αήττητου της Ομόνοιας Αραδίππου σήμανε την υλοποίηση αυτού του στόχου, όμως οι τρεις βαθμοί δεν ήταν το μοναδικό κέρδος στη βραδιά για τον Ρουμπέν Σεγές και τους παίκτες του.
Η αναμέτρηση με τα «περιστέρια» θα μπορούσε, δίχως να χρειαστούν πολλά… εξωπραγματικά, να οδηγήσει σε στραβοπάτημα. Οι προϋποθέσεις ήταν όλες εκεί: ένα νωχελικό, υποτονικό πρώτο ημίχρονο, με αργή, καχεκτική, προβλέψιμη ανάπτυξη, η αυξανόμενη ανησυχία που «χτύπησε κόκκινο» μετά το χαμένο πέναλτι του Μιλίτσεβιτς, ένας σκληροτράχηλος αντίπαλος που όσο περνούσε η ώρα το πίστευε όλο και περισσότερο.
Οι Λαρνακείς πιστώνονται (και το κουβαλούν ως παρακαταθήκη εν όψει συνέχειας) ότι δεν έχασαν το μυαλό και την ψυχραιμία τους, ενόσω το πράγμα στράβωνε. Οι παρεμβάσεις-διορθωτικές κινήσεις του προπονητή στο παιχνίδι ήταν στη σωστή κατεύθυνση, η μεγαλύτερη δημιουργικότητα δεν κάμφθηκε από το σοκ του 69ου λεπτού, πλην του τέρματος υπήρχαν κι άλλες φάσεις, στις οποίες οι «κιτρινοπράσινοι» θα μπορούσαν να είχαν βρει το γκολ.
Η απόδειξη και η επιβράβευση των προαναφερθέντων ήταν πως το νικητήριο τέρμα ήλθε μέσα από μια οργανωμένη επίθεση -όχι από μια στημένη μπάλα, όχι από μια «άτσαλη» απομάκρυνση, όχι από μία καραμπόλα ή σπόντα, όχι από κάποια μνημειώδη γκάφα του αντιπάλου.
Η μυαλωμένη αντίδραση στης πάσης φύσεως αντιξοότητες αποδείχθηκε «ο άσος στο μανίκι» της ΑΕΚ κι αποτελεί το μεγαλύτερο κέρδος της από τη βραδιά.
Αν συνεχίσει να την καλλιεργεί και να την εμφανίζει απέναντι και σε αντιπάλους μεγαλύτερου εκτοπίσματος, πιθανώς να εξελιχθεί σε ειδοποιό διαφορά στην προσπάθειά της για τον τίτλο.
