Οι ομάδες ξεκινούν από τον «άσο» και στην περίπτωση της ΑΕΛ, αυτό το παλιό ποδοσφαιρικό απόφθεγμα φαίνεται πως αποκτά ξανά νόημα.
Την ώρα που τα φώτα έπεσαν πάνω στους σκόρερ και στους πρωταγωνιστές της μεγάλης νίκης στην Πάφο, υπήρχε ένας ποδοσφαιριστής που έκανε τη δουλειά του αθόρυβα. Χωρίς πολλά λόγια, χωρίς να τραβήξει πάνω του τα βλέμματα. Ο Στέφανος Καπίνο.
Ο Ελλαδίτης τερματοφύλακας ήρθε το καλοκαίρι στους «Λέοντες» για να δώσει λύση σε μια θέση που πέρσι είχε πληγώσει αρκετά την ομάδα της Λεμεσού. Και όσο περνούν τα παιχνίδια, τόσο περισσότερο δείχνει πως μπορεί να γίνει ένας από τους «κρυφούς» πρωταγωνιστές της φετινής προσπάθειας.
Στην Πάφο, για παράδειγμα, δεν χρειάστηκε να κάνει… θαύματα. Χρειάστηκε όμως να είναι εκεί όταν έπρεπε.
Στο 0-0, η κεφαλιά του Λελέ έμοιαζε έτοιμη να αλλάξει τα δεδομένα, όμως ο Καπίνο είπε «όχι». Μια σημαντική επέμβαση σε κομβικό σημείο, που κράτησε την ΑΕΛ μέσα στο παιχνίδι και της επέτρεψε να συνεχίσει να ψάχνει τη δική της στιγμή.
Και αυτή ήρθε.
Στο τέλος, ο 32χρονος ολοκλήρωσε το παιχνίδι με πέντε αποκρούσεις, αλλά ίσως το σημαντικότερο που αφήνει πίσω του δεν είναι ο αριθμός.
Είναι η ηρεμία.
Η αίσθηση ασφάλειας που βγάζει κάτω από τα δοκάρια, η εμπειρία του και φυσικά το παρουσιαστικό του, που με το ύψος του κάνει την εστία να μοιάζει… λίγο πιο μικρή για τον αντίπαλο.
Το είχε νιώσει και ο Γιούσης στην τρίτη αγωνιστική, όταν απέναντί του από τα έντεκα βήματα δεν κατάφερε να βρει δίχτυα.
Ο Καπίνο μπορεί να μην είναι αυτός που θα κλέψει την παράσταση κάθε εβδομάδα. Μπορεί να μην ακούγεται το όνομά του όσο εκείνα των επιθετικών.
Αλλά ίσως αυτό ακριβώς να είναι το ζητούμενο.
Να κάνει τη δουλειά του και να δίνει στους γαλαζοκίτρινους την ασφάλεια που χρειάζεται για να κοιτάζει μπροστά.
Και μέχρι στιγμής, ο «άσος» φαίνεται πως… βγήκε καλός.
