Το οικοδόμημα της Ανόρθωσης χάρηκε με την ψυχή του την πρόκριση στον τελικό. Πιθανότατα υπό άλλες περιστάσεις, να μην γινόταν τόσος ντόρος, αλλά όταν έχεις 14 χρόνια να παίξεις σε τελικό και 13 να πάρεις τρόπαιο, η χαρά και κατ΄ επέκταση οι πανηγυρισμοί είναι δικαιολογημένη. Και μόνο να σκεφτεί κάποιος πως θα ήταν τα πράγματα σε περίπτωση αποκλεισμού, το συμπέρασμα βγαίνει εύκολα. Υπό αυτό το πρίσμα θα πρέπει να δει κάποιος και τον τελικό, αυτόν καθ΄αυτό.
Ας ξεκινήσουμε ανάποδα. Απώλεια και αυτού του τίτλου θα σημάνει επιστροφή της κατήφειας, της κριτικής, της εσωστρέφειας. Θα σημάνει αποτυχία εξόδου στην Ευρώπη, απώλεια εισοδημάτων. Θα είναι γενικά ένα μεγάλο κτύπημα, αλλά και πισωγύρισμα. Ειδικά σε ένα παιχνίδι που φαντάζει να είναι τον φαβορί (αν και θα λάθος μία τέτοια προσέγγιση κόντρα στον επικίνδυνο Ολυμπιακό, έστω και αν η Ανόρθωση είναι καλύτερη ομάδα)
Στο επιθυμητό για τους Ανορθωσιάτες σενάριο τώρα που η «Κυρία» σηκώνει την κούπα. Το βάρος που θα φύγει από τους ώμους του συλλόγου θα είναι τεράστιο. Είναι πολλά τα 13 χρόνια χωρίς τρόπαιο για το μέγεθος της. Θα είναι το πραγματικό εφαλτήριο ώστε να κάνει άλμα στην όλη πορεία επιστροφής σε πρωταγωνίστρια και τροπαιούχου (εννοείται αναφερόμαστε πλέον στο πρωτάθλημα). Θα μπορέσει υπό κανονικές (ευχόμαστε για όλους) συνθήκες να ετοιμαστεί για ευρωπαϊκές υποχρεώσεις, όπου και εκεί έχει κάποια γραμμάτια να ξοφλήσει. Η ομάδα που άνοιξε τις πύλες της Ευρώπης το 2008, έμεινε δυστυχώς σε εκείνο το επίτευγμα. Η Ανόρθωση πρέπει και μπορεί να ξαναμπεί στον ευρωπαϊκό χάρτη. Προσθέστε έσοδα, κίνητρα και δίπλα σε όλα αυτά την ανακούφιση και εμπιστοσύνη του κόσμου. Αυτή και αν είναι πολύτιμη. Γενικώς, ο «Φοίνικας» έμεινε πολύ καιρό με… ακίνητα τα φτερά και πρέπει να «ξαναπετάξει».
Οπότε ξεκάθαρα, για την «Κυρία» ο αγώνας της 15ης Μαίου απέναντι στον Ολυμπιακό είναι όντως κάτι (πολύ) περισσότερο από ένα τελικό.
