Στα 40 του χρόνια, με τελευταία ομάδα την Τσάβες στη δεύτερη κατηγορία της Πορτογαλίας και με την εμπειρία μιας ζωής κάτω από τα δοκάρια, ο άλλοτε τερματοφύλακας της ΑΕΛ δείχνει πως εξακολουθεί να έχει πολλά να πει στο χορτάρι, βγάζοντας ψυχή και «δίψα» για ποδόσφαιρο.
Η εμφάνιση που χαρακτηρίστηκε ως έπος απέναντι στην Ισπανία, στο πρώτο ματς του Πράσινου Ακρωτηρίου σε τελική φάση World Cup ήταν μοναδική, αποτελεί την επιβεβαίωση ότι η εμπειρία, η συγκέντρωση και η προσωπικότητα μπορούν ακόμη να ισοσταθμίσουν τη φρεσκάδα και την ποιότητα των κορυφαίων επιθετικών μέσα στο γήπεδο. Κάθε απόκρουση, κάθε σωστή έξοδος, κάθε στιγμή ηρεμίας μέσα στην καταιγίδα της ισπανικής κατοχής, θύμιζαν ότι ο Βοζίνια παραμένει σε επίπεδο που του επιτρέπει να στέκεται απέναντι σε εξαιρετικούς ποδοσφαιριστές.
Γνωρίζοντας τη διαδρομή του, από τις γειτονιές του Μιντέλο έως την Κύπρο και την ΑΕΛ, όπου άφησε έντονο αποτύπωμα και δημιούργησε ισχυρό δεσμό με τον κόσμο των «λεόντων», είναι φανερό πως δεν πρόκειται για έναν ποδοσφαιριστή που «ξεφουσκώνει» εύκολα. Η επιλογή του επόμενου «βήματος» θα κριθεί περισσότερο από το σώμα και το μυαλό του, παρά από την αγορά. Θα συνεχίσει; Θα πει το «ως εδώ» στο απόλυτο κορύφωμα της αναγνώρισης;
Το μόνο βέβαιο είναι ότι, είτε αποφασίσει να δώσει ακόμη έναν κύκλο στην καριέρα του ή επιλέξει να αποχωρήσει, ο Βοζίνια έχει ήδη κερδίσει κάτι σημαντικό, το δικαίωμα να είναι ο ίδιος εκείνος που θα ορίσει το φινάλε της ιστορίας του και μάλιστα με δυναμικό τρόπο.
Επόμενο παιχνίδι για τον Βοζίνια στις 22 Ιουνίου / Ουρουγουάη — Πράσινο Ακρωτήρι (01:00 / ΣΙΓΜΑ)
