Στον β’ προκριματικό γύρο του Τσάμπιονς Λιγκ η Ομόνοια βρήκε απέναντί της -με… ευθύνη της κληρωτίδας- την Καϊράτ Αλμάτι.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΑ
Στο αδιαμφισβήτητο μειονέκτημα σε ό,τι αφορά τον αγωνιστικό ρυθμό (σ.σ. οι Καζάκοι αγωνίζονται αδιάλειπτα από τις αρχές Μαρτίου) προστέθηκε το αριθμητικό.
Δυόμισι ώρες (55 λεπτά στο ΓΣΠ, 65+30 λεπτά στο Αλμάτι) με παίκτη λιγότερο είναι μια συνθήκη δύσκολα διαχειρίσιμη για οποιαδήποτε ομάδα -πόσο μάλλον στο Τσάμπιονς Λιγκ.
Ο Χένινγκ Μπεργκ ορθώς επεσήμανε την ανάγκη για περισσότερη αγωνιστική πειθαρχία από τους ποδοσφαιριστές του. «Ελέγχεται», ωστόσο, για το γεγονός πως -παρά το αριθμητικό μειονέκτημα και την ανάγκη φρεσκαρίσματος της ομάδας του- δεν εξάντλησε τις αλλαγές του ούτε στη Λευκωσία (4/5) ούτε στο Αλμάτι (5/6).
Συνειδητή ή αναγκαστική επιλογή ελέω απουσίας (εξ ίσου ποιοτικών) εναλλακτικών; Και στα δύο παιχνίδια το «τριφύλλι» δεν πήρε τα αναμενόμενα από τους νεοφερμένους του (Νεγκό, Μοντνόρ, Κακουλλή, Ντιονί), ενώ ο τραυματισμός του Οντουμπάτζο σε συνδυασμό με την αποβολή του Νεγκό δημιούργησαν «τρύπα» στο δεξί άκρο της άμυνας.
Για μία πρόκριση που κρίθηκε in extremis (βλέπε διαδικασία των πέναλτι) τα προαναφερθέντα είναι υπερβολικά πολλές λεπτομέρειες. Όλες εις βάρος της πρωταθλήτριας -και με δική της ευθύνη οι πλείστες εξ αυτών.
Με την αποχώρηση των Σεμέδο και Μαέ η Ομόνοια έχασε το ήμισυ της τετράδας που συνέβαλε καθοριστικά στην κατάκτηση του τίτλου την περασμένη περίοδο. Το τίμημα αυτής της απώλειας (σε ποιότητα, ομοιογένεια και αυτοματισμούς) το «τριφύλλι» το κατέβαλε με το ξεκίνημα της νέας σεζόν.
Και ήταν ένα τίμημα βαρύ: η λάμψη, η αγωνιστική προοπτική και τα εκατομμύρια του Τσάμπιονς Λιγκ έκαναν μονομιάς… φτερά.
