Είναι κοινό μυστικό, διότι από κάποιους έχει ειπωθεί και δημόσια, πως μια σημαντική μερίδα προπονητών περιμένει πώς και πώς το τέλος της (εκάστοτε) μεταγραφικής περιόδου.
Το κλείσιμο του μεταγραφικού παραθύρου, η μη δυνατότητα για περαιτέρω προσθήκες ξεκαθαρίζει το τοπίο, μετατρέπει το γενικό σε ειδικό το αόριστο σε συγκεκριμένο.
Τότε, και μόνον τότε, μπορεί να δουλέψει συγκεντρωμένα και απερίσπαστα πάνω στον βασικό τομέα της ενασχόλησής του: την προπόνηση. Και μέσω αυτής να εξελίξει, να βελτιώσει και να πάρει το μέγιστο δυνατό από το έμψυχο δυναμικό που έχει στη διάθεσή του.
Ακούγεται και μοιάζει μικρό, ασήμαντο, επουσιώδες, δευτερεύον. Δεν είναι. Η ιεραρχία στα αποδυτήρια και στον αγωνιστικό χώρο, ο βασικός κορμός, οι τακτικές οριστικοποιούνται και τελειοποιούνται μόνον όταν ξέρεις τι έχεις στα χέρια σου -όχι όταν διαρκώς επίκεινται προσθαφαιρέσεις.
Το μεταγραφικό εμπάργκο στην Ανόρθωση δεν αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα του «ουδέν κακόν αμιγές καλού». Ο Νέστορ Ελ Μαέστρο γνωρίζει από την πρώτη μέρα τη «δεξαμενή» των παικτών, από την οποία θα διαμορφώσει το ρόστερ της ερχόμενης περιόδου.
Αποχωρήσεις ίσως υπάρξουν -μόνο με δική του υπόδειξη και έγκριση. Προσθήκες, όχι. Ο Σέρβος μπορεί ευθύς εξ αρχής να προχωρήσει σε όσες και όποιες δοκιμές κρίνει απαραίτητες, προκειμένου να διαμορφώσει την «Κυρία» της νέας σεζόν.
Ο χρόνος είναι σύμμαχος του -όχι αντίπαλός του. Η ομάδα του δεν μπορεί να προσθέσει ποιότητα από το μεταγραφικό παζάρι. Μπορεί όμως να αυξήσει τον δείκτη ποιότητάς της μέσα από την εξέλιξη των μονάδων, τη δημιουργία ενός ομοιογενούς και λειτουργικού συνόλου με ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα και στόχευση.
Ακούγεται αυτονόητο -για κάθε ομάδα. Αλλά δεν είναι. Στο τέλος της ημέρας, μάλιστα, είναι αυτό που κάνει τη διαφορά ανάμεσα σε αυτές που πετυχαίνουν τους στόχους τους κι εκείνες που εκτροχιάζονται από αυτούς.
