Συγκινητικός ήταν ο προπονητής της Λάτσιο, Τζενάρο Γκατούζο, μιλώντας για την αυτοάνοση ασθένεια του, τις δυσκολίες αυτής, αλλά και για τα όσα κάνει για να βρίσκεται σε καλή κατάσταση.
Στο πρόβλημα υγείας που τον ταλαιπωρεί αναφέρθηκε ο προπονητής της Λάτσιο, Τζενάρο Γκατούζο, ο οποίος βρέθηκε στην τελευταία ημέρα του «Festival dello Sport 2026» στο Τρέντο της Ιταλίας.
Συγκεκριμένα, ο 48χρονος συμμετείχε στο πάνελ «Non mollare mai» που σημαίνει «Μην τα παρατάς ποτέ» και μίλησε στον Λουίτζι Γκαρλάντο για την απόσυρσή του από την ενεργό δράση στα 34 του χρόνια, ενώ παράλληλα στάθηκε και στην περιπέτεια της υγείας του τα τελευταία χρόνια, την οφθαλμική μυασθένεια Gravis.
Η μυασθένεια Gravis
Η μυασθένεια Gravis είναι μια χρόνια αυτοάνοση πάθηση που προκαλεί έντονη μυϊκή αδυναμία και εύκολη κόπωση όπου το ανοσοποιητικό σύστημα επιτίθεται στα σημεία που τα νεύρα ενώνονται με τους μύες κι έτσι αυτοί δεν μπορούν να λειτουργήσουν φυσιολογικά.
Όσον αφορά την οφθαλμική μυασθένεια του Γκατούζο, η μυϊκή αδυναμία παρατηρείται μονάχα στα μάτια και τα βλέφαρα όπου υπάρχει είτε η πτώση ενός ή και των δύο βλεφάρων είτε υπάρχει διπλή όραση (διπλωπία) λόγω του ότι οι μύες δεν λειτουργούν σωστά.
Αναλυτικά τα λόγια του Τζενάρο Γκατούζο:
«Ακόμα είχα δυνάμεις αλλά σταμάτησα να παίζω επειδή στα 34 μου χρόνια προσβλήθηκα από μια αυτοάνοση ασθένεια, την οφθαλμική μυασθένεια. Εδώ και 15 χρόνια χρησιμοποιώ κορτιζόνη. Αν δεν πάρω κορτιζόνη, εμφανίζω διπλωπία, δηλαδή δεν βλέπω σωστά. Υπάρχουν άνθρωποι που πάσχουν από την ίδια ασθένεια με εμένα και μένουν 4-5 μήνες στο κρεβάτι, δεν μπορούν να κινηθούν. Πάντα σκεφτόμουν: Φαντάσου να μου είχαν πει ότι μου έμεναν 5 μήνες ζωής».
«Το έχω αποδεχτεί, δουλεύω πάνω σε αυτό, είμαι πιο δυνατός από την ασθένεια. Όμως μου κοστίζει: το να παίρνω κορτιζόνη κάθε μέρα δεν είναι εύκολο. Έχουν περάσει σχεδόν 7 χρόνια από τότε που δεν έχω πιει κανένα αλκοολούχο ποτό. Με την κορτιζόνη έχω κλείσει το στόμα μου, έχω στερηθεί πολλά. Κάποιος άλλος στη θέση μου θα ήταν 200 κιλά. Και συνεχίζουμε, γιατί στη ζωή υπάρχει πάντα κάτι χειρότερο. Το σημαντικό είναι να κοιτάμε μπροστά, όσο ο Θεός μάς δίνει τη δύναμη να συνεχίσουμε».
